24-9-2017 Alles Voor Het Publiek; Competitiedag 2

De tweede competitieronde rolstoelhandbal werd bij Quintus gespeeld. Thuiswedstrijden dus voor onze twee teams. En moederoverste Birgitte had voor haar beide geesteskinderen slechts één opdracht, die 24ste september: Maak er zo’n bloedstollende spektakel van dat het publiek van het begin tot het einde aan de banken gekluisterd blijft. Wat je ook doet; sensatie, gezelligheid, sportiviteit en attractiviteit, maak er gewoon één grote thrillermarathon van. Alles voor het publiek is vandaag het motto. Laat die hartslag maar accelereren. Laat die bloeddruk maar bruisen. Kortom; geef het publiek waar voor hun geld.
Helaas kon Birgitte zelf niet acteren op deze dag daar zij het achter haar ellenbogen had, maar vanaf de kant regisseerde zij inderdaad een zinderend toernooi dat een film van Stephen King waardig was. En dat gebeurde van meet af aan. De ouverture was meteen een klapper van je welste. Niet alleen was dat direct al de broedermoord tussen haar beide oogappels Quintus 1 en Quintus 2. Nee, het zou letterlijk een broedermoord zijn daar in het ene team William speelde, terwijl in het andere niemand minder dan zijn broer, Stefan King himself, weer opgetrommeld was. En om het drama compleet te maken was zelfs moeder v/d Ende aanwezig om de slachtpartij tussen haar beide zonen mee te maken. Alles voor het publiek.
Stefan verving weer de langdurig aan zijn schouder geblesseerde Eric, die echter wel aanwezig was om zijn schouders onder de camera te zetten. Ook deze keer moesten wij weer, net zoals als helaas de andere teams, diverse prominente spelers ontberen. Buiten Birgitte en Eric miste ons eerste ook Leo die er echt de griep in had dat hij ook dit toernooi wegens ziekte weer afwezig was. Ook Quintus 2 had drie uitvallers. Allereerst Kelly die nog steeds met haar pinkt tobt, maar binnenkort toch weer bij de pinken hoopt te zijn. Dan die deserteur Bjorn die een wedstrijd van Ajax prefereerde boven zijn eigen team en daar door die Godenzonen zo vreselijk afgestraft werd met een nederlaag dat hij na afloop zong; Is dit alles? En als laatste misten wij Cor die op vakantie was en ons doodleuk zei dat als wij onze wedstrijden zonder hem zouden winnen, wij hem dan dus ook niet meer nodig zouden hebben. Zonder direct reeds de uitslagen te verklappen, kan ik u melden dat wij Cor dus niet meer terug zullen zien.
Echter laten wij het over diegenen hebben die er wel waren, waaronder het sinds enige tijd niet meer weg te denken arbiterskoppel Fabian en Koldobieke. Beurtelings hun wedstrijden fluitend leken zij af en toe meer verkeersregelaars dan scheidsrechters aangezien het aantal aanrijdingen weer niet van de lucht was. Maar gedecideerd en ook goedlachs als zij zijn bleven zij zelfs in de fanatiekste wedstrijden tussen Aartsrivalen vrolijk fluiten en hadden geen moment de bokkenpruik op. Koldobieke mocht Quintus 1 – Quintus 2 fluiten en aangezien ook hij maar een man is bleek al gauw dat hij een zwak voor Romé had. Nauwelijks had William zijn eerste testschoten op Stefan afgeketst zien worden of Koldobieke constateerde dat Roy bij een doelpoging van Romé aan haar arm zat en sadistisch lachend wees hij naar de penaltystreep.
“Nee joh,” riep Roy uit. “Zat ik aan je Romé? “
“Ik weet het niet,” zei Romé diplomatiek, maar lachte in haar vuistje toen zij Yves meedogenloos Arie Bombarie met een pegel van een pingel zag verschalken. Het was de start van een ongekend zinderende strijd die zelfs de door Loek ondersteboven opgehangen vlaggen bol deed staan.
“Geen lobjes bij die lange Stefan King,” had William ons gewaarschuwd. Maar alzheimer doet rare dingen met oude mensen en toen Ton de bal in handen kreeg was hij die instructie al lang weer vergeten. Vol ontzetting zag moeder v/d Ende dat haar boomlange zoon niet bij de boogbal kon die als een rijpe appel achter hem plopte. Ook had William ons voor Yves gewaarschuwd. Maar daar trok Yves zelf zich niets van aan. Nadat William eerst met een achterbakse achterwaartse worp zijn broertje verrast had, scoorde Yves de 2-2 en meteen daarop de 3-2. De strijd ging over en weer en naar mate de wedstrijd vorderde begonnen de zenuwen toe te slaan. Nadat William weer verschillende keren Stefan vergeefs beproefd had, maakte hij toch fraai de 3-3 en toen ook weer als een echte William de Veroveraar 4-3.
Een siddering doorvoer de eivolle banken. Het publiek was in extase. Voor een moment leek even de hoogspanning weg te ebben toen Roy een niet te houden bal onhoudbaar voor Steef er stijf in schoot. Echter weer was het Speedy Gonzalez Yves die onnavolgbaar als een op hol geslagen bolderkar door onze defensie daverde. 5-4. Het publiek hield de adem in en zelfs de staart van Koldobieke gaf stroomschokken af van de adrenaline die over het veld stuiterde. Weer slingerde William zo’n achterwaartse bal waar Stefan een broertje dood aan had. En moeder v/d Ende wist niet of zij juichen moest of huilen. En weer bracht de furieuze Yves de marge terug op één. Waar moest dit al toe leiden? Hoe zou dat eindigen? In weerwil van de wervelende wedstrijd was het weer Wil die de 7-5 scoorde. En ook bij hem zat de spanning zo diep in de nekharen dat hij zich even aan Vera vergreep, wat hem een gele kaart en een gemene grijns van Koldobieke opleverde.
Nog steeds 7-5 voor Quintus 2 en de tijd tikte door. Steef steeg boven zich zelf uit en hoewel ook Arie Bombarie bij vlagen zo fenomenaal keepte alsof hij het uit zijn tenen moest halen, kreeg hij toch weer zo’n giga knaller te incasseren waar alleen Yves het patent op heeft. 7-6. Weer die vreselijke spanning, met nog een luttele minuut te gaan. Het angstzweet kolkte een ieder onder de oksels. Zou het toch weer Quintus 2 zijn wat in deze privé strijd tussen de v/d Endes aan het langste End zou trekken? Met een enorme zucht van verlichting klonk daar eindelijk de zoemer. 7-6 voor Quintus 2 inderdaad, na een sensationeel spannende strijd. De toon voor deze dag was gezet. Beide teams hadden de opdracht van moederoverste Birgitte uitgevoerd. Het publiek ging uit zijn dak. En dit was nog pas het begin. Quintus 2 had Quintus 1 van de eerste plek in de competitie verdrongen en stond nu virtueel eerste. Zouden zij deze status kunnen behouden? Het beloofde weer een prachtige wedstrijddag te worden, die menigeen een rolberoerte van de spanning zou bezorgen. Maar ook wij houden de spanning er nog even in. Alles voor het publiek.

De volgende clash op de Quintus competitiedag was eveneens een derby, en wel tussen SEW en CSV. Beiden door de wol geverfde teams die helaas deze dag ook wel wat schaapjes in hun kudde misten. Zo ontbraken er bij CSV onder andere Mayenka die zich momenteel over andere dingen dik maakt en Martijn en ook Frank die met heel andere spelletjes bezig was dan ons rollenspel. Derhalve kwam het bij hen qua scoren meest op Bart aan. Die had sinds kort ook wel een nevenactiviteit, maar die gaf hem zoveel vlinders in zijn buik dat hij de hele wereld aan kon en dat nog liet zien ook. Bij regiogenoot SEW zat men qua bezetting echter nog veel meer om het hand. Zij waren in hun spelersarsenaal zo gehandicapt dat zij hun toevlucht moesten zoeken tot nagenoeg louter valide spelers. Hoewel beide clubs derhalve een poot uitgetrokken was, stonden er toch twee volwaardige teams op het veld die er mede door het prima keepwerk van zowel Joyce als Prisca weer een heerlijke wedstrijd van maakten.
Al gauw scoorde Bart de 1-0 en aangezien Martijn in hem het grootste gevaar zag, stelde hij zich vanaf dat moment tot doel Bart zoveel mogelijk een wiel dwars te zetten. Aanvankelijk liet Bart dat gelaten over zich heen gaan. Maar toen hij zag dat Constance korte metten met die 1-0 maakte door een schitterende lob over Joyce, haalde hij meteen toch weer hard uit met 2-1. En dat was ook de stand toen na tien minuten plots de zoemer voor het eindsignaal klonk. Even was er grote verwarring, maar al gauw hervatte Fabian de wedstrijd weer en bij 3-1 mengde ook Joyce zich weer in de aanval. Dat was kaassie voor Martijn, die haar na een mislukte doelpoging van Joyce de terugtocht wist te belemmeren. Helaas voor hem ging de verre worp over het lege doel. Onderhand was Martijn zo druk met het blokken en de pas afsnijden van zijn tegenstanders dat hij helemaal vergat om zelf te scoren, waardoor het bij rust 5-1 voor CSV stond. Na de pauze maakte hij weliswaar de 5-2 maar werd nu zo fanatiek dat hij Bart hard ramde en geel van Fabian ontving. En toen hij daarna ook nog 5-3 scoorde werd Bart het toch zat. Ten slotte zat tussen het veelkoppige publiek één speciale supportster te kijken en die moest hij tonen dat hij beslist geen nicht was. Eerst nam hij met luid geraas revanche op Martijn’s rolstoel die even veranderde in een tolstoel, wat ook hem geel opleverde. Want Fabian is wel gek maar ook consequent. Vervolgens gooide Bart zo hard de 6-3 in het doel dat het zijn vriendin nu wel duidelijk was dat hij een echte B.N.er is.
Onderhand liet in deze wervelende clash ook Joyce zich in het veld niet onbetuigd. Zij knalde zo stevig op Constance en botste daarbij met haar hoofd tegen Constance’s tanden, dat die blij was dat zij nog op haar troon zat en haar kroon nog bezat. Al moest zij wel even op haar tanden bijten. Daarna werd Joyce weer opgejaagd wild toen haar schot geblokt werd en Martijn weer zijn stalkersmissie oppakte, maar ook dit keer bleef haar doel toch maagdelijk. Al moest zij in de laatste seconde nog wel lijdzaam toezien dat een soort van wanhoopslob van de linkse Bram haar link over het verraste hoofd keilde. Maar met 8-4 had Bart zijn punt gemaakt. Vanaf dat moment stond CSV weer bovenaan in deze zeer spannende wheelchair league.
Nu was het eindelijk tijd voor HCB om het strijdperk te betreden. Ook zij waren niet helemaal compleet, door onder andere een blessure van Carlo. Maar ook hij maakte zich verdienstelijk door de hele wedstrijd tegen Quintus 1 van boven af te filmen. Al was de eerste helft van dit treffen wel een film in slow-motion, maar dat kwam uiteraard door de opdracht van Birgitte om het publiek te binden en hoewel HCB een geduchte tegenstander is hebben toch ook zij de grootste moeite met een ontketende Yves, zodat onze Locomot-yves eerst even op de bank stoom af mocht blazen. De wedstrijd kwam moeizaam op gang. Aan beide kanten was er veel balverlies en pas na zes volle minuten viel het eerste doelpunt. Dat was een Brabantse lob van Jarno die zich het fenomeen boogballen zo eigen gemaakt heeft dat zelfs de ellendelange Steef zich voor de tweede keer die dag zeer klein voelde. Gelukkig was zijn moeder toen al weg. Echter ook onze onvolprezen Vera beheerst die schone kunst en van grote afstand in de kruising mikkend bracht zij de stand weer gelijk. Yves had het niet meer op de bank en toen hij uiteindelijk los gelaten werd was hij zo graag dat hij vervolgens in de break eerst links naast gooide en daarna rechts. Tot verbazing van de HCB-keepster die uit voorzorg haar ogen al gesloten had om niet haar netvliezen aan die verzengende Yves-projectielen te schroeien.
De wedstrijd kabbelde heel rustig verder. Zo rustig dat Carlo boven op zijn platform bijna in slaap viel. Ondanks de pogingen van Yves werd pas na een kwartier de 2-1 gescoord. Niet door Yves, maar door Bas die met zijn subtiele linkse stuiters binnen zeer korte tijd een grote aanwinst voor Quintus 1 gebleken is. Vlak voor rust was het dan toch weer Jarno die ditmaal de bal zo scherp in de hoek gooide dat zelfs Stefan daar zijn vingers niet aan wilde branden en bij 2-2 lag de tweede helft weer helemaal open. Quintus hield zich nog steeds aan haar opdracht. Alles voor het publiek.
Echter nu klonk er toch een hoop geroezemoes op de tribune. Hier was men ook niet voor gekomen. Men wilde wel spanning maar toch ook actie. Zij kwamen om vuurwerk van Yves te zien en Birgitte , die dit alles feilloos aanvoelde, gaf haar grootste wapen carte blanche. En Yves pakte dat niet met één vinger, maar gretig met beide handen aan. Nauwelijks had Koldobieke het beginsignaal gefloten of hij kon meteen al voor de 3-2 blazen. Yves was back. Hij vloog, hij tolde, hij raasde. 4-2, 5-2, 6-2, 7-2. Yves zat in een wervelwind en smeet er vijf op een rij in. Het publiek smulde. Spanning is leuk, maar een beetje act-yves spel op zijn tijd is toch ook wel relaxt. De totale verwarring bij HCB was niet te filmen. Zelfs niet door de hevig met zijn camera pingpongende Carlo. En hiervan maakte de frêle Romé slim gebruik door tot tweemaal toe haar Haagsche Lobjes door de keel van de keepster te duwen, die hiermee al lang blij was. Alles beter dan die zoevende zaaiers van Yves te moeten slikken. Doch ook die was nog niet opgebrand en terwijl Stefan in zijn doel zijn middagslaapje deed en dat doel al dromend dicht hield, deed onze Bongo from the Congo nog maar een hat-trick boven op zijn quintet om daarmee de eindstand op 12-2 te bepalen. Niet meer echt spannend dus die tweede helft, maar wel zeer attract-yves. Het publiek smulde en kwijlde. En daar was het ten slotte allemaal om te doen.

En weer volgde er een enorme kaskraker. Quintus 2 contra SEW. Kom in de kas, zeiden wij tegen de Noord-Hollanders aan wie wij altijd een zware tegenstander hebben, maar wat dus wel weer garant zou staan voor het tweede kasstuk voor Quintus 2 die dag, waarin de zenuwen tot het uiterste beproefd zouden worden. En ook dit werd, de opdracht van regisseuse Birgitte indachtig, geheel naar belofte waargemaakt. Van begin af aan was het een tomeloos zinderende wedstrijd waar bij zowel spelers als publiek elke vezel en elke zenuw van spanning zo strak stond als een sluitspier met ADHD. Ook Fabian, die zijn brillenglazen extra opgepoetst had om maar geen glimp te missen, voelde dit met zijn scheidsrechtersinstinct feilloos aan. Hier stond wat te gebeuren. Op zijn eerste fluitsignaal stoven de rolstoelen als in een formule 1 race naar voren. In onze gejaagdheid verloren wij de bal en Martijn van SEW wist meteen: Die is voor de bakker. En hoewel het niet meevalt om iemand zonder benen een hak te zetten, presteerde hij dit toch bij onze Arie Bombarie. 1-0 voor SEW. En direct begon Martijn weer aan zijn grote passie; het blokkeren en vastzetten van diegene die hij bij de opponent het gevaarlijkst achtte. Dus toog hij op William aan, maar deed dat in zijn zenuwen, die ook bij hem de damp uit zijn ventiel deed stomen, veel te fanatiek. Dat leverde hem gelijk al een gele kaart op van Fabian, die vroeger op de kermis ook al een Aartshekel aan de botsautootjes had. Hierdoor geenszins uit het veld geslagen zette Martijn zijn deklust op William voort, hierdoor voor de nodige onrust en gisting in zijn eigen defensie zorgend. En Roy lag al op de loer. Hij zag een gat opdoemen en knalde hard in bij Prisca, die er op haar beurt géén gat meer in zag. 1-1. Hierop stopte Arie weergaloos een bal van Martijn en was het nogmaals Roy die liet zien dat wij meer dan één gevaarlijke speler hebben. 2-1. De rollen waren even omgedraaid. Maar de rolstoelen werden dat ook en nu bleek ook plots SEW over meerdere goede handballers te beschikken. De goal kwam uit een onverwachte hoek. En wel van een klein blond meisje met een heel wat aantrekkelijker paardenstaart dan die van Koldobieke. Voor Arie het door had was hij door een strakke streep gepasseerd. Weer gelijk. Maar niet voor lang. William had zich even los gerukt van Martijn, die hem op de huid zat als een fysiotherapeut met hars aan zijn handen, en liet de trillende tribune even ontspannen. Maar lang relaxen was er niet bij deze wedstrijd. In hoog tempo vielen de doelpunten om en om en koortsachtig werd er gepassioneerd verder gestreden.
Het spel ging zo razend op en neer dat wij ook bij onze pitstop bij de wisselbank geen seconde wilden verliezen. Helaas is ook dat een jeugdtrauma van arbiter Fabian. Toen in een ver verleden zijn melktanden gewisseld werden vond hij dat zo erg dat hij nu elke wissel met argusogen in de gaten houdt. Hij constateerde bij ons een foute wissel en wij kregen een twee minutenstraf. Ondanks enige heldhaftige reddingen van Arie bleef derhalve het derde doelpunt niet uit. Een break-out van SEW was hem te machtig. Toch 3-3. Wij rechtten onze ruggen en weer was het Roy die met een vorstelijk schot Prisca van de wielen schoot. Martijn bleef onverdroten William in de wielen rijden, maar buiten William beschikken wij ook nog over een Wil-ma en waar een Wil is, is een weg. Koelbloedig schoot Wilma de 5-3 er in en dat was voor even een ongekende weelde. Er ging weer een siddering door het publiek heen. Zouden wij dit vast kunnen houden?
Helaas, nee, we zouden de gifbeker tot de bodem leeg moeten drinken. Weer kwam dat blonde paardenstaartje met zo’n ongemeen gemeen schot dat Arie iets mompelde wat je niet in de kerk hoort en voor hij daarvan bekomen was lag ook alweer nummer vijf in zijn net. Gelukkig duurde de wedstrijd nog lang, maar de druk werd welhaast ondraaglijk. William had zich op de cirkel genesteld en werd daar via een hoekworp door Roy schitterend aangespeeld. En Wil liet zien waarom hij inderdaad onze goalgetter is. 6-5. Direct daarop volgde de domper weer. 6-6. Het was nu vlak voor rust en alle ogen van SEW waren op onze koningsschutters gericht. Toen dan ook Ton de bal in handen kreeg, voor de cirkel langs rijdend, werd daar nauwelijks aandacht aan geschonken. Ton keek naar rechts en gooide zo plotsklaps haaks naar links dat Prisca nu nog steeds niet weet waar die bal vandaan kwam die via haar rechterpaal tegen de linker caramboleerde en toen achter haar neer plopte gelijk een al even ongewenste natte scheet. 7-6 voor Quintus 2 en het was rust. Konden wij in ieder geval voor vijf minuten even rustig ademhalen. Evenals het op hun puntje van de banken zittende publiek. Want, wát mooi weer buiten. Niks, lekker binnenblijven om de ontknoping van deze geweldige match live te kunnen volgen. Alles voor het publiek!
Meteen al na aanvang van het tweede bedrijf steeg de bloeddruk weer gevaarlijk. SEW knokte zich tot 7-7. Doch ook wij hebben wilskracht. Wilma zat vrij op de cirkel en Wil’s kracht zorgde weer voor verademing. Weer één puntje voor. Maar weer niet voor lang. 8-8 door nummer 8. Welk een zenuwslopende toestand. Wat een niet te harden stress. Een beetje gezonde spanning is leuk, maar dit ging toch wel erg ver. Weer was het Wilma die ons in het reine bracht en daar was Martijn zo van slag van dat hij verdwaasd de bal te lang in zijn handen bleef houden. Vrije worp voor ons. Maar daar profiteerden wij niet van. 9-9 al weer, kwam hier dan nooit een eind aan? Vastbesloten Martijn voor eens en voor altijd van zich af te schudden kreeg William het toen even op zijn heupen. En daar zijn ene heup nog zeer jong en vief is, wist hij Martijn zijn wielen te laten zien en tweemaal achtereen triomfantelijk te scoren. Precies wat wij broodnodig hadden. Een marge van 2. Ons publiek wiste zich het zweet van het voorhoofd en de mannen onder ons van de ballen, want in zo’n thriller gaat het zweet je echt niet in de warme zitting zitten.
Ja hoor, daar was toch weer dat leuke frêle blondje dat je verleidelijk lachend zonder schroom gewoon een mes in je rug stak. Zelfs de staalharde Arie was machteloos als zij met haar staartje zwaaide. 11-10 en het was bijna tijd. Loek liep al met een AED te sjouwen en onze harten kon je tot op de Mariëndijk horen kloppen. Wat een vreselijke spanning. Wij speelden nu met een man minder omdat Maurice in een heldhaftige wanhoopspoging Martijn had geblokkeerd, iets wat zoveel vonken veroorzaakte dat Fabian niets anders kon doen dan hem 2 minuten geven. Een schot van Wilma werd nu gestopt. Arie zag er geen been in om een bijna doelpunt te keren en van pure zenuwen misten wij nogmaals. Dan een knal op de lat bij Arie. We leken het niet meer te kunnen houden. In een wanhoopspoging gooide ook William naast en dan was daar in ene onze Roy in de branding, die deze wedstrijd besloot zoals hij hem glorieus begon. Met een schot dat vanuit zijn achterste steunwieltje kwam besliste Roy deze giga thriller met 12-10 en met lachende gezichten konden wij gezamenlijk aan de beademing. Wij hadden de meest spannende wedstrijd van de dag in ons voordeel beslist. Voor mij persoonlijk had dat zoveel adem en van opwinding opgeslorpen energie gekost dat ik helaas over de laatste match, tussen HCB en CSV, ook kortademig moet zijn. Vanachter mijn zuurstofapparaat zag ik een echt leuke wedstrijd, waarin Bart zijn medespelers heerlijk liet freewheelen en hen daarbij fraai aanspeelde, waardoor door alle CSV’ers met inbegrip van vliegende keep Joyce, gescoord werd. Hoewel ook HCB op haar beurt een attractieve teamprestatie liet zien, zie de film, werd er door CSV met 14-4 gewonnen. Weer een prachtige afsluiting van een schitterende rolstoelsportdag, waarin ook zeker het in groten getale opgekomen publiek een winnaar was. Maar dat waren wij eigenlijk weer allemaal, want sfeer en sportiviteit waren weer geweldig. Conclusie: Operatie geslaagd, patiënt overtevreden!

Ton

  • Kwekerij Tass
  • Wematrans
  • Westland Adviesgroep
  • Technische Unie
  • Traico Training Advies Coaching
  • Consensus
  • Brouwer-Bustin
  • Technisch Installatiebedrijf Schwagermann
  • Hofland-Van Geest Sportbegeleiding
  • Sparreboom Techniek
  • Kwekerij Bonfut
  • Van Meteren Vervoer
  • Gebr. Grootscholten
  • Flynth
  • Westflex
  • Aad Molenaar sloopwerken
  • Van der Wel Tomaten
  • JS Laadtechniek
  • Wematrans
  • Autoservice Valstar
  • Internationaal Transportbedrijf G.A. van Velthoven B.V.
  • Meegaa Substrates
  • Hokamo
  • De Dijk Sloop en Isolatie
  • Wim de Voeght B.V.
  • Int. Transport J.P. Vis en Zn B.V.
  • Vollebregt Optimal Cleaning
  • Eekhout
  • Anaco Greeve
  • Royal Brinkman
  • Van Leeuwen Truckservice
  • Aannemersbedrijf Condubouw
  • Vriendenloterij
  • Van der Drift Hoveniers
  • Beweegcoach Westland
  • Dutch ICT
  • Buis Lichtreclame
  • Makro
  • Verkade Klimaat
  • DULO Asbestverwijdering B.V.
  • Virto
  • Westland Plant
  • Ard van Wingerden, Strelitziakwekerijen
  • ViFa Enclosures